Elsbeth Pluimers en Annettevan Wijck exposeren samen

Deze tentoonstelling wordt 1 mei om 16.00 uur geopend door Jaap Besteman. De getoonde werken hebben ogenschijnlijk niets met elkaar te maken. Maar je ervaartlangzaam maar zeker dat in het werk, hoe verschillend ook van beiden, een gelaagdheid schuilgaat die bij je binnenkomt op het moment dat je jezelf erin verdiept.

Geen gezicht ??
De tekeningen van Van Wijck zijn groot. Erg groot voor de kleine ruimtes in het kunstcentrum. Tegelijkertijd geeft het een extra dimensie aan de werken. Oppervlakkig bekeken zijn de tekeningen een figuratieve weergave van twee menselijke figuren in een innige verstrengeling. Maar terwijl je er langs loopt, ja al bijna voorbij bent, blijft er figuurlijk een weerhaakje in je vel steken. Dus je doet een stap terug en vraagt je af wat er is met die tekening. Dan valt al snel een ding op: de gezichten ontbreken. Zo bijzonder, je ziet geen gezicht en toch lijkt de figuur herkenbaar. En dan ga je verder kijken en valt nog iets op. Wat op het eerste gezicht lijkt op een schaduw, door de kunstenares aangebracht achter de figuren, blijkt helemaal geen schaduw te zijn. Geen echte schaduw tenminste, eerder een donkere wolk die dreigend op de menselijke figuren afkomt. En dan slaat je fantasie op hol en ga je alle tekeningen opeens met heel andere ogenbekijken. Waar komt die dreiging vandaan, wat wil de kunstenares daarmee uitdrukken? Wil ze er wel iets mee uitdrukken? Desgevraagd geeft ze zelf de volgende toelichting: "In mijn werk zoek ik door de figuratie heen naar iets, wat niet direct aarneembaar is, en toch aanwezig is en telkens weer ontsnapt. Zo werk ik van binnenuit, van het subjectieve naar het algemene dat, wanneer het op het papier verschijnt, als een spiegel is en tegelijk een schaduw. De onzichtbare schaduw die zichtbaar wordt en alle vormen kan aannemen, zich kan verstoppen en plotseling overweldigend tevoorschijn kan komen als een heel andere entiteit. Ook in de portretten is er iets dergelijks aan de hand, het zijn eigenlijk portretten van gemoedstoestanden. Ze lijken eigenlijk nergens op".
Aldus Annette . . .

Veelzijdigheid, zowel kwalitatief als kwantitatief Elsbeth Pluimers is een veelzijdig kunstenares uit het kunstenaarscentrum Nieuw en Meer in Amsterdam-Sloten. Zij maakt veel objecten in porselein en brons. Onlangs gaf zij een workshop waarin de cursisten een eigen (gedenk)penning konden maken. Van begin tot eind. Van schets tot en met het afgieten in metaal !! In de expositie in Spaarndam toont zij een aantal kunstwerken die de verschillende technieken combineren. Neem de Phoenix of Feniks, de mythische vogel waarvan de Grieken geloofden dat hij in staat was steeds weer opnieuw uit zijn eigen as herboren te worden. Hij zou bovenin een boom van kruiden een nest maken en daarin verbranden. Door de geur van de kruiden zou hij opnieuw geboren worden. De titels van haar werkstukken in brons zijn Phoenix 1, 2 en 3. In drie staten dus. Van as tot volledige wedergeboorte met de tussenstappen. Haar Floating Flowers zijn deze zomer gestookt in Czestochowa in een Tongkama, een traditioneel type Koreaanse oven. De keramische objecten bereiken daarin een temperatuur van bijna 1400°C! Hooggestookt en weerbestendig en geschikt voor tuinen en begraafplaatsen in ons Nederlandse klimaat. Belangrijk voor Elsbeth bij deze werken is het begrip "emptiness". Het is haar streven vorm te geven vanuit "de leegte".